سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
148
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس)
مقصود اينست كه كسى ادعاء كند كه وصىّ ميّت است . شارح ( ره ) مىفرماين : اين نيز همچون وكالت بوده و با دو امر ياد شده اثبات نميشود سپس مرحوم شارح مىفرماين : كلمه [ بالشاهد ] و معطوف به آن يعنى [ اليمين ] جار و مجرور بوده و متعلق بفعل گذشته يعنى [ لا يثبت ] است و تقدير عبارت اينست : لا يثبت هذه المذكورات الى هنا بالشاهد و اليمين . قوله : و هو واضح : ضمير [ هو ] بعدم اثبات طلاق راجع است . قوله : و ان لزمها النفقه : ضمير مؤنث به رجعت عائد است . قوله : لخروجها عن حقيقتها : يعنى خروج نفقه از حقيقت رجعت . قوله : لتضمنه اثبات الحرية : ضمير به [ عتق ] عود مىكند . قوله : و هى ليست مالا : ضمير [ هى ] به حريّت عائد است . قوله : يثبت بهما لتضمنه المال : ضمير [ بهما ] به شاهد و قسم راجع بوده و در [ لتضمنه ] به عتق عود مىكند . قوله : فهو يدعى : ضمير [ هو ] بمدعى كه عبد باشد راجع است . قوله : و ظاهره عدم الخلاف فيها : ضمير در [ ظاهره ] به مصنف ( ره ) و در [ فيها ] بكتابت و تدبير و استيلاد راجعست .